است و از هر قوم ديگر بيشتر بوده است دروغ محض است ؛ چهارده قرن است كه دروغ مىگويند و دروغ مىنويسند و دروغ تظاهر مىكنند » . زهى بىشرافتى و نامردمى ! . گاهى مىگويند : « ريشهء اينهمه گرايشها ، فداكاريها ، درك يك سلسله حقايق و معارف و سنخيت اسلام و تشيع با روح ايرانى نبوده است ، بلكه فقط يك پيوند زناشويى بوده است . اين ملت فقط به خاطر يك پيوند زناشويى ، مسير زندگى و فرهنگ خويش را تغيير داد » . زهى بىاصالتى و بىريشگى ! . گاهى مىگويند : « ايرانى مايل بود از حكومت و آيين آن روز خويش دفاع كند و حمايت نمايد اما نكرد ، ترجيح داد خود را كنار كشد و تماشاچى باشد » . زهى پستى و نامردمى ! . طبق اظهارات اين بىخردان ، ملت ايران پست‌ترين و منحطترين ملل جهان است ، زيرا ايرانى از ترس خط قديم خود را رها كرد و خط عربى را به كار برد ، از ترس به زبان عربى بيش از زبان فارسى اهميت داد و برايش فرهنگ و قاعده و دستور نوشت ، از ترس تأليفات خود را به زبان عربى نوشت ، از ترس به بچه‌هاى خود زبان عربى مىآموخت ، از ترس مفاهيم اسلامى را در دل ادبيات خود جاى داد ، از ترس دين قديم خود را به دست فراموشى سپرد ، از ترس حكومت مورد علاقهء خود را حمايت نكرد ، از ترس به كمك كيش و آيين محبوب خود برنخاست . خلاصه از نظر اين مدعيان ، در طول اين چهارده قرن آنچه در تاريخ اين ملت رخ داده بىلياقتى ، نفاق و دورويى ، ترس و جبن ، بى اصالتى ، پستى و نامردمى بوده است ؛ چيزى كه وجود نداشته « تشخيص » و « انتخاب » و « ايمان » و « حقيقت خواهى » بوده است . از اين رو بزرگترين اهانتها از طرف اين نابخردان به ملت شريف و نجيب ايران وارد مىشود . اما خوانندهء محترم اين كتاب متوجه خواهد شد كه همهء اينها تهمت به ايران و ايرانى است . ايرانى هرچه كرده به تشخيص و انتخاب خود بوده است ، ايرانى لايق بوده نه بىلياقت ، راست و صريح بوده نه منافق و دروغگو ، شجاع و دلير بوده نه جبان و ترسو ، حقيقت خواه بوده نه چشم به حوادث زودگذر ، اصيل بوده نه بىبن و بى ريشه . ايرانى در آينده نيز اصالت خويش را حفظ ، و پيوند خويش را با اسلام روزبه روز محكمتر خواهد كرد .